Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dokumenty. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dokumenty. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 6 marca 2014

Odcinek 979: Akt inkorporacji ziem pruskich, 1454 rok

Akt inkorporacji ziem pruskich do Korony

Kraków, 6 marca 1454 roku
W imię Pana, Amen. Na wieczną rzeczy pamiątkę. My, Kazimierz z Bożej łaski król
Kazimierz Jagiellończyk, rys. Jan Matejko.
Polski, a także Krakowa, Sandomierza, Sieradza, Łęczycy, Kujaw, wielki książę litewski, pan i dziedzic Rusi, Prus, Ziemi Chełmińskiej, Królewieckiej, Elbląskiej i Pomorskiej.
 
(1) Łaskawość, właściwa naszemu królewskiemu dostojeństwu, do której pobudza Bóstwo dlań przychylne, a którą w czynie przejawia wrodzona i od początku istniejąca skłonność, co prawda dopuszcza do łona miłosierdzia i osłony wszystkich ubiegających się o uzasadnioną naszą pomoc i opiekę, jednakże z większą szczodrobliwością skłania się do udzielenia poparcia, obrony i ulżenia tym ludziom, którzy gorejąc w sercu wielkim uczuciem względem nas i naszego Królestwa wierzą, że jedynie nasza, a nie inna, prawica może łatwiej położyć kres różnorakim klęskom i uciskom, jakie dotąd zadawała im samo władza rządzących [...].
 
(2) Oznajmiamy przeto wszystkim zarówno obecnym jak przyszłym: Prałaci kościelni i świeccy, wielmoże, ludzie dzielni, szlachetni i roztropni rycerze, a mianowicie ziemianie, mieszczanie i cała społeczność ziem pruskiej, chełmińskiej, królewieckiej, elbląskiej i Pomorza uprzednio zwracali się do nas z częstymi prośbami i poselstwami, abyśmy raczyli zachować ich i bronić w prawach, wolnościach, wolniznach i przywilejach, a w szczególności ich związku i ligi, którą oni prawidłowo i uczciwie zawarli i założyli, a na którą zgodził się mistrz i Zakon Pruski – tymczasem mistrz i Zakon użyli różnych sposobów, pozorów i gwałtów, aby ją zniszczyć. [...]
 
(10) Przeto: Przekonam, zachęceni i nakłonieni tym i wieloma innymi oczywistymi i prawnie uzasadnionymi względami, po zasięgnięciu rady książąt, prałatów, baronów i innych wiernych naszych królestw, księstw i państw, za ich wyraźną wolą, zatwierdzeniem, dziękczynieniem i zgodą, aby nie wydawało się, że opieramy się woli Bożej, która w swym łaskawym miłosierdziu uznała, że dziedzictwo nasze należy zwolnić od niedozwolonego zaboru i nam zwrócić, i aby nie wydawało się, że naszych poddanych, którzy proszą o naszą pomoc, opuszczamy w nieszczęściu i ucisku, [...] dopuściliśmy, przyjęliśmy i na podstawie niniejszego pisma z pełną naszą świadomością i wolą, a nie pod wpływem błędu czy niebaczności w imię Boże przyjmujemy i dopuszczamy dobrowolne i samorzutne oddanie się, rząd, opiekę, władzę, poddanie, posłuszeństwo wspomnianych prałatów duchownych i świeckich, rycerzy, mieszczan, ziemian i wszystkich mieszkańców ziem pruskiej, chełmińskiej, królewieckiej, elbląskiej i pomorskiej, położonych na lądzie i morzu.
 
(11) Wspomniane ziemie i państwa na nowo włączamy, jednoczymy, wchłaniamy i wcielamy do Królestwa Polskiego. Dopuszczamy, przyłączamy i przyjmujemy je do korzystania z uczestnictwa we wszystkich dobrach, prawach, wolnościach i uprawnieniach, które dotąd osiągnęli prałaci, baronowie i szlachta królestwa, a w szczególności do wyboru i koronowania przyszłych królów polskich, ilekroć przyjdzie do narad w sprawie ich wyboru i koronowania. W imieniu własnym, naszych dziedziców i następców oraz całego Królestwa Polskiego przyrzekamy, że zawsze będziemy otaczali względami, łaską, życzliwością i królewskim uczuciem wspomniane ziemie i państwa oraz prałatów duchownych i świeckich, baronów, rycerzy, szlachtę, mieszczan i mieszkańców miasteczek i ludzi każdego położenia, stanu i dostojeństwa, którzy dotąd w nich przebywają i w przyszłości będą przebywać. Okażemy im, jako wiernym i poddanym naszym naszą królewską pomoc i obronę we wszelkich przeciwnościach i w napadach ze strony jakichkolwiek ludzi. Nie dopuścimy do wyzbycia, oderwania i odcięcia ani ich, ani wspomnianych ziem od ciała i całości naszego Królestwa Polskiego.
 
Działo się i dan w Krakowie, w środę popielcową roku Pańskiego 1454 [...].
 
Akt inkorporacji ziem pruskich do Korony.

http://www.turystyka.torun.pl/art/426/akt-inkorporacji-ziem-pruskich-1454.html

poniedziałek, 23 września 2013

Odcinek 815: Ustawa o budowie portu w Gdyni, 1922 rok

Ustawa o budowie portu w Gdyni

Warszawa, 23 września 1922 roku
Art. 1

Upoważnia się Rząd do poczynienia wszelkich niezbędnych zarządzeń celem wykonania budowy portu morskiego przy Gdyni na Pomorzu, jako portu użyteczności publicznej.
Art. 2
Budowa portu wykonywana będzie stopniowo według takiego planu, aby przez częściowe jej urzeczywistnienie stworzyć port mniejszych rozmiarów i aby dalszy rozwój portu był możliwy i planowy.
Art. 3
Wywłaszczenie gruntów niezbędnych pod budowę portu przeprowadzone będzie według ustaw i przepisów, obowiązujących na terytorium województwa pomorskiego.
Art. 4
Kredyty niezbędne dla budowy portu będą corocznie wstawiane do budżetu.
Art. 5
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych, Skarbu i Robót Publicznych.
Art. 6
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia. 

Marszałek: Trąmpczyński.
Prezydent Ministrów: Julian Nowak.
Kierownik Ministerstwa Przemysłu i Handlu: Henryk Strasburger.
Minister Spraw Wojskowych: Sosnkowski.
Minister Skarbu: Jastrzębski.
Minister Robót Publicznych: Łopuszański.

Widok Gdyni, 1922 rok.
Jerzy Borowiec, Od Sarajewa do Hiroszimy 1914–1918, Oficyna Adam 1992, s. 39–40.

środa, 8 maja 2013

Odcinek 686: Akt kapitulacyjny armii niemieckiej, 1945 rok


Akt kapitulacyjny armii niemieckiej

Berlin, 8 maja 1945 roku
1. My, niżej podpisani, działający z upoważnienia naczelnego dowództwa niemieckich sił zbrojnych, poddajemy niniejszym bezwarunkowo naczelnemu dowódcy alianckich sił ekspedycyjnych oraz naczelnemu dowódcy armii radzieckiej, wszystkie siły zbrojne lądowe, morskie i powietrzne, znajdujące się obecnie pod niemieckimi rozkazami. 
2. Naczelne dowództwo niemieckich sił zbrojnych wyda bezzwłocznie rozkaz wszystkim niemieckim siłom zbrojnym lądowym, morskim i powietrznym, znajdującym się pod niemieckim dowództwem, aby zaprzestały działań bojowych w dniu 8 maja o godzinie 23.01 czasu środkowoeuropejskiego, aby pozostały na swych stanowiskach w tym czasie zajmowanych i aby się całkowicie rozbroiły, kiedy będą przekazywały broń i ekwipunek miejscowym dowódcom alianckim, bądź oficerom wyznaczonym przez przedstawicieli naczelnego dowództwa alianckiego. Nie wolno niszczyć żadnego okrętu, statku ani samolotu jakiegokolwiek rodzaju. Również nie wolno powodować uszkodzenia kadłubów okrętów, maszynowych urządzeń, sprzętu jakichkolwiek maszyn, broni, aparatury oraz żadnych środków technicznych, służących do prowadzenia wojny. 
3. Naczelne dowództwo niemieckich sił zbrojnych poda bezzwłocznie do wiadomości podległym sobie dowódcom wszystkie dodatkowe rozkazy, otrzymane od naczelnego dowódcy alianckich sił ekspedycyjnych i od naczelnego dowództwa armii radzieckiej i zabezpieczy ich wykonanie. 
4. Niniejszy akt kapitulacyjny nie stanowi żadnych wytycznych dla przyszłych, ogólnych warunków kapitulacyjnych, które będą ustanowione przez Narody Sprzymierzone albo w ich imieniu i które będą dotyczyć całych Niemiec i niemieckich sił zbrojnych. 
5. W wypadku gdyby naczelne dowództwo niemieckich sił zbrojnych, albo jakiekolwiek siły zbrojne będące pod jego rozkazami, zwlekały z wykonaniem postanowień aktu kapitulacyjnego, naczelny dowódca zjednoczonych sił ekspedycyjnych i naczelne dowództwo armii radzieckiej zastosują środki karne oraz inne, jakie uznają za stosowne. 
6. Akt niniejszy jest zredagowany w języku angielskim, rosyjskim i niemieckim. Miarodajne są jednak teksty angielski i rosyjski. 
Podpisali 8 maja 1945 r. o godz. 15, w Berlinie-Karlshorst, w radzieckiej kwaterze głównej: 
W imieniu naczelnego dowództwa niemieckich sił zbrojnych: admirał v. Friedeberg, feldmarszałek Keitel, i gen. płk Stumpff. Za naczelnego dowódcę zjednoczonych sił ekspedycyjnych A.W. Tedder.
Za naczelne dowództwo armii radzieckiej marszałek G.K. Żukow. 
Świadkowie: generał J. Dellattre de Tassigny, generał Carl Spaatz.
Jerzy Borowiec, Od Sarajewa do Hiroszimy 1914-1918, Oficyna Adam 1992, s. 109-110.

niedziela, 21 października 2012

Odcinek 487: Pomarańczowa Alternatywa, 1988 rok


Fragment informacji dziennej przesłanej do dyżurnego operacyjnego ministra spraw wewnętrznych w Warszawie dotyczący happeningu pod hasłem „Mieszkanko na Świdnickiej”, tajne

Wrocław, 21 października 1988 roku
Dyżurny operacyjny ministra spraw wewnętrznych

Warszawa
Informacja dzienna
dot. sytuacji w województwie wrocławskim w dniu 21 października 1988 r.

[...] Inne wydarzenia

W dniu 21 bm. o godz. 15.50 aktyw nielegalnego ugrupowania Pomarańczowa Alternatywa zorganizował we Wrocławiu przy przejściu podziemnym przy ul. Świdnickiej, zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami w ulotkach, kolejny happening pt. „Mata-Hata”.
Pod zegarem przy przejściu grupa ok. 50 osób rozpoczęła ustawianie tekturowej makiety mieszkania wraz z wyposażeniem na powierzchni ok. 25 m kw. Wyposażenie dowieźli samochodem ciężarowym marki Mercedes (bagażówka) nr rej. WOA 24-09, kierowanym przez Romana Karasia. M.in. przywieziono kuchnię gazową, wannę, stolik turystyczny, krzesła, aparat telefoniczny itp. Do godz. 16.15 liczba aktywnych uczestników imprezy wzrosła do ok. 100 osób, którym przyglądało się od 300 do 500 widzów. Po „zbudowaniu domu” rozpoczęli zabawę, grali na gitarach, trąbkach, bębenkach i śpiewali piosenki turystyczne. Rozwinęli transparent z następującymi hasłami: „Spokojna starość na ul. Świdnickiej”, „Ryż naszą szansą”, „Komuniści oddajcie mieszkania”, „Miecz dla generała do harakiri”, „Sposób na dobrobyt – nic nie jeść, mieszkać na ulicy, pracować 365 dni w roku”. Wznoszono okrzyki: „Gdzie jest milicja”, „Chodźcie z nami”, „Rewolucja krasnali”, „Mieczysław”.
Ok. godz. 16.30 rozebrali makietę „domu” i sformowali pochód, który udał się do Rynku. Po drodze wznosili podane wyżej hasła i śpiewali. Pochód po okrążeniu Rynku zatrzymał się przy pomniku A[leksandra] Fredry, Waldemar Fydrych i Krzysztof Jakubczak udekorowali go czerwoną chustą, rozpalili trzy znicze nagrobkowe i umieścili transparent z napisem „Spokojna starość na ul. Świdnickiej”. O godz. 17.00 pochód wrócił w rejon przejścia podziemnego przy ul. Świdnickiej, gdzie po 10 minutach ukazał się transparent z napisem „Koniec imprezy”. Po okrzykach „Do widzenia” zebrani rozchodzili się, zabierając ze sobą rekwizyty. [...]
W trakcie imprezy nieustalony sprawca rzucił petardę, która oprócz głośnego huku nie wyrządziła żadnych strat. Nie stwierdzono palenia ognisk w rejonie imprezy, o czym wcześniej zapowiadano.
Przebieg happeningu był dokumentowany operacyjnie i filmowany przez ekipę RTV, która przeprowadziła wywiad m.in. z „Majorem”. Bez wcześniejszych uzgodnień zda­rzenie filmowała też ekipa Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu.
Siły porządkowe nie interweniowały. Zapowiedziano następną imprezę na dzień 7 listopada br. pt. „Czerwony marsz”. [...]
Zastępca szefa WUSW ds. SB we Wrocławiu
płk mgr St[anisław] Biernacki
Waldemar "Major" Fydrych podczas jednego z happeningów PA.
Wszyscy proletariusze bądźcie piękni! Pomarańczowa Alternatywa w dokumentach aparatu represji PRL (1987–1989), oprac. Joanna Dardzińska, Krzysztof Dolata, Instytut Pamięci Narodowej 2011, s. 104–105.

wtorek, 2 października 2012

Odcinek 468: Akt kapitulacji powstania warszawskiego, 1944 rok



Ożarów, 2 października 1944 roku
TEKST UMOWY KAPITULACYJNEJ
W dniu 2 X 1944 r. został zawarty w Ożarowie układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie. Upełnomocnionym kontrahentem ze strony niemieckiej jest dowodzący w obszarze Warszawy SS-Obergruppenfuhrer Gen. Leutn. der Polizei von dem Bach. Upełnomocnionymi kontrahentami ze strony AK są upoważnieni na podstawie pisemnego pełnomocnictwa dowódcy AK – gen. dyw. Komorowskiego (Bora): 1. płk dypl. Kazimierz Iranek-Osmecki (Jarecki), 2. ppłk dypl. Zygmunt Dobrowolski (Zyndram).
Układ brzmi:
I
1. W dniu 2 X 1944 o godz. 20 czasu niemieckiego (21 czasu polskiego) ustają działania wojenne miedzy polskimi oddziałami wojskowymi, walczącymi na obszarze miasta Warszawy, a oddziałami niemieckimi. Za polskie oddziały wojskowe uważa się wszystkie, polskie formacje podległe taktycznie dowódcy AK w okresie walk od l VIII 44 do dnia podpisania układu. Oddziały te zwane będą poniżej „Oddz. AK”.
2. Żołnierze powyższych polskich oddziałów składają broń w terminie ustalonym w rozdziale drugim niniejszego układu i udają się zwartymi formacjami ze swymi dowódcami na punkty zborne. Miejsca składania broni i punktów zbornych zostaną określone dodatkowo. Oficerowie mają prawo zachować białą broń boczną.
3. Równocześnie AK wydaje władzom wojskowym niemieckim wziętych do niewoli niemieckich żołnierzy i internowane przez polskie władze osoby narodowości niemieckiej.
4. Dla zapewnienia ładu i bezpieczeństwa na terenie miasta Warszawy zostaną wyznaczone przez dowództwo AK specjalne jednostki. Jednostki te zostają zwolnione od obowiązku natychmiastowego złożenia broni i pozostaną w mieście aż do czasu zakończenia swych zadań. Dowództwo niemieckie ma prawo kontroli stanu liczbowego tych jednostek.
5. Z chwilą złożenia broni żołnierze AK korzystają ze wszystkich praw konwencji genewskiej z dnia 27 VII 1929, dotyczącej traktowania jeńców wojennych. Z takich samych uprawnień korzystają żołnierze AK, którzy dostali się do niewoli na terenie miasta Warszawy w toku walk od l VIII 1944 r.
6. Prawa jeńców wojennych przysługują też osobom nie walczącym, towarzyszącym AK w rozumieniu art. 81 konwencji genewskiej o traktowaniu jeńców wojennych bez różnicy płci. W szczególności dotyczy to pracowniczek sztabów i łączności, zaopatrzenia i pomocy żołnierzowi, służby informacyjno-prasowej, korespondentów wojennych itp.
7. Przy stosowaniu konwencji genewskiej o traktowaniu jeńców wojennych miarodajne będą stopnie oficerskie uznane przez dowództwo AK. Legitymacje opiewające na pseudonimy są wystarczającym dowodem przynależności do AK. Prawdziwe nazwiska będą podane do wiadomości niemieckich władz wojskowych. Członkowie AK, którym zaginęły legitymacje, będą identyfikowani przez komisje AK, które zostaną ustanowione. Komisje takie powoływane będą w miarę potrzeby przez komendę AK. Postanowienie niniejszego artykułu stosuje się też do osób wymienionych w art. 6.
8. Osoby, będące w myśl poprzednich artykułów jeńcami wojennymi, nie będą ścigane za swoją działalność wojenną ani polityczną tak w czasie walk w Warszawie, jak i w okresie poprzednim, nawet w wypadku zwolnienia ich z obozu jeńców. Nie będą ścigane przekroczenia przepisów prawnych, w szcze­gólności nierejestrowanie się oficerów, uprzednia ucieczka z obozu jeńców nielegalne przybycie do Polski itp.
9. W stosunku do ludności cywilnej, znajdującej się w okresie walk w mieście Warszawie, nie będzie stosowana odpowiedzialność zbiorowa. Nikt z osób, znajdujących się w okresie walki w Warszawie, nie będzie ścigany za wykonywanie w czasie walk działalności w organizacji władz administracji, sprawiedliwości, służby bezpieczeństwa, opieki publicznej, instytucji społecznych i charytatywnych ani za współudział w walkach i propagandzie wojennej. Członkowie wyżej wymienionych władz i organizacji nie będą ścigani też za działalność polityczną przed powstaniem.
10. Żądania przez dowództwo niemieckie ewakuacji z miasta Warszawy ludności cywilnej zostanie przeprowadzona w czasie i w sposób oszczędzający ludności zbędnych cierpień. Umożliwi się ewakuację przedmiotów posiadających wartość artystyczną, kulturalną i kościelną. Dowództwo niemieckie dołoży starań, by zabezpieczyć pozostałe w mieście mienie publiczne i prywatne. Szczegóły ewakuacji uregulowane będą osobnym porozumieniem. [...]
Podpisy
von dem Bach
Iranek Kazimierz, płk
Dobrowolski, ppłk

Podpisanie aktu kapitulacji powstania warszawskiego.

Cyt. za: Jerzy Borowiec, Od Sarajewa do Hiroszimy 1914–1945, Adam 1992, s. 101–104.


wtorek, 28 sierpnia 2012

Odcinek 433: Menu z podróży statkiem M/S „Piłsudski”

Menu z podróży statkiem M/S „Piłsudski”

28 sierpnia 1938 roku


Restauracja na górnym pokładzie M/S „Piłsudski”.
M/S „Piłsudski”.
Źródło.

Za dzisiejszą notkę serdecznie dziękujemy Ani (Czytanki Anki).



poniedziałek, 21 maja 2012

Odcinek 334: Kontrakt z mamką, 26 rok n.e.

Kontrakt z mamką na wychowanie niemowlęcia-podrzutka

Oksyrhynchos, 21 maja 26 roku n.e.
Dokument grecki spisany na papirusie.
Dwunastego roku panowania Tyberiusza Cezara Augusta, 26 dnia Pachon, w mieście Oksyrhynchos w Tebajdzie: Taseus, córka Peteeusa, Persjanka oraz występujący jako jej opiekun prawny i poręczyciel we wszystkich sprawach objętych niniejszą umową o spłacie należności – jej mąż Petsejris, syn Herosa, Pers z pochodzenia, oboje z Tanais, z toparchii środkowej, zawiera porozumienie z Paapisem, synem Fliasa, na ulicy, stwierdzając, że jeszcze 17 dnia bieżącego miesiąca Pachon otrzyma od niego dziecko płci żeńskiej, które podniósł ze śmietnika z zamiarem wychowania na niewolnicę i któremu nadał imię Thermutcharion, na takich warunkach: zawierająca umowę ma chować i karmić dziecko własnym mlekiem, a także pielęgnować je przez 2 lata, poczynając od tego właśnie 17 dnia miesiąca Pachon, w zamian za zobowiązanie się Paapisa do świadczeń na wyżywienie, odzież i wszelkie inne wydatki związane z niemowlęciem w wysokości 60 drachm w srebrze rocznie. Zawierająca umowę i jej mąż, a zarazem poręczyciel, Petsejris, potwierdzają, że otrzymali od Paapisa 60 drachm w srebrze za pierwszy rok, wypłaconych od razu w całości, z ręki do ręki, w domu. Po upływie tego roku Paapis odda jej jednorazowe 60 drachm za drugi rok. Przez ten właśnie dwuletni okres będzie jej dostarczał miesięcznie 2 kotyle oleju.
Zobowiązuje się więc zawierającą umowę, aby dołożyła wszelkiej troski i starania o dziecko, tak jak się tego od niej wymaga, i nie współżyła z żadnym mężczyzną, aby zepsuć mleka, ani nie zajść w ciążę, ani też aby nie karmiła innego dziecka poza tym jednym... i niech odda Paapisowi dziecko zgodnie z umową... w wypadku jeśli doznałoby jakiegoś ludzkiego nieszczęścia, którego przyczyna byłaby jasna, niech na zawierającej umowę nie ciąży zarzut. Jeśli Paapis postanowi powierzyć jej drugie dziecko, powinna karmić i to przez czas, który pozostał zgodnie z ustalonymi warunkami, a jeśli nie zechce tego zrobić, niech odda mu tyle, ile okaże się winna za ten okres, w którym już nie karmiła. Jeśli łamiąc umowę, postąpią wbrew spisanym warunkom, powinna wypłacić Paapisowi pieniądze, które już od niego wzięła lub może otrzymać podwyższone o połowę wraz z odszkodowaniem za straty, a ponadto 200 drachm grzywny w srebrze i taką samą kwotę do skarbu. Niechaj Paapis ma możność ściągnięcia pieniędzy od osób wyżej wymienionych, od każdego, kogo wybierze, ze wszystkich majętności, jakie posiadają. Umowa posiada moc prawną. [...]
Przekład Anna Świderkówna [w:] Anna Mączakowa, Wybór źródeł do dziejów starożytnej Grecji i hellenizmu, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1986, s. 300–301.

sobota, 7 kwietnia 2012

Odcinek 290: Pomarańczowa Alternatywa, 1988 rok

Szyfrogram naczelnika Wydziału Śledczego Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Poznaniu w sprawie happeningu pod hasłem „Czerwone Kapturki przeciwko wilkom”

Poznań, 7 kwietnia 1988 roku, godz. 19.00

Wydział Inspekcji Biura Śledczego MSW
Warszawa

Meldunek o zdarzeniu
Zawiadamiam, że w dniu dzisiejszym tut. Wydział Śledczy [...] w wyniku podjętych działań udaremnił próbę zorganizowania nielegalnej manifestacji przy ul. Półwiejskiej w Poznaniu.
Do udziału w tej manifestacji nawoływały ulotki rozkolportowane na terenie Poznania (w tym na terenie uczelni). Miała ona mieć charakter happeningu odbywającego się pod hasłem „Czerwone Kapturki przeciwko wilkom”, polegającego na udziale w manifestacji w przebraniu – przy wykorzystaniu części garderoby w kolorze czerwonym.
W trakcie podjętych działań doprowadzono do tut. Wydziału Śledczego 14 uczestników, głównie tych, którzy nie opuścili powstałego zbiegowiska po wezwaniu do rozejścia się. Z doprowadzonymi zostały przeprowadzone rozmowy wyjaśniające, po których osoby te zostały zwolnione do domu.
U osób tych zatrzymano transparent o treści: „Babciu dlaczego masz taką długą pałę” oraz plakat o treści „Niech żyją Czerwone Kapturki” i „Precz z Czerwonymi Kapturkami”.
Przebieg zdarzenia dokumentowano fotograficznie i przy wykorzystaniu sprzętu video.
Ewentualna decyzja o skierowaniu wniosków do kolegium [ds. wykroczeń] w stosunku do uczestników zbiegowiska, po wezwaniu MO, zostaną podjęte w terminie późniejszym, zwłaszcza po wywołaniu zdjęć fotograficznych z przebiegu zdarzenia.
Naczelnik Wydz[iału] Śledczego
WUSW w Poznaniu
płk Bogdan Jeleń
Ulotka Pomarańczowej Alternatywy, 1988 rok.
Wszyscy proletariusze bądźcie piękni! Pomarańczowa Alternatywa w dokumentach aparatu represji PRL (1987–1989), oprac. Joanna Dardzińska, Krzysztof Dolata, Instytut Pamięci Narodowej 2011, s. 237.

środa, 14 marca 2012

Odcinek 266: List 34, 1964 rok

List 34 przedstawicieli kultury i nauki do premiera Józefa Cyrankiewicza

Warszawa, 14 marca 1964 roku
Do Prezesa Rady Ministrów
Józefa Cyrankiewicza

Antoni Słonimski,
autor listu.
Ograniczenia przydziału papieru na druk książek i czasopism oraz zaostrzenie cenzury prasowej stwarza sytuację zagrażającą rozwojowi kultury narodowej. Niżej podpisani, uznając istnienie opinii publicznej, prawa do krytyki, swobodnej dyskusji i rzetelnej informacji za konieczny element postępu, powodowani troską obywatelską, domagają się zmiany polskiej polityki kulturalnej w duchu praw zagwarantowanych przez konstytucję państwa polskiego i zgodnych z dobrem narodu.
  1. Jerzy Andrzejewski
  2. Maria Dąbrowska
  3. Stanisław Dygat
  4. Karol Estreicher
  5. Marian Falski
  6. Aleksander Gieysztor
  7. Konrad Górski
  8. Paweł Hertz
  9. Leopold Infeld
  10. Paweł Jasienica
  11. Mieczysław Jastrun
  12. Stefan Kisielewski
  13. Zofia Kossak-Szczucka
  14. Tadeusz Kotarbiński
  15. Jan Kott
  16. Anna Kowalska
  17. Julian Krzyżanowski
  18. Kazimierz Kumaniecki
  19. Edward Lipiński
  20. Maria Ossowska
  21. Stanisław Cat Mackiewicz
  22. Jan Parandowski
  23. Stanisław Pigoń
  24. Adolf Rudnicki
  25. Artur Sandauer
  26. Wacław Sierpiński
  27. Antoni Słonimski
  28. Jan Szczepański
  29. Władysław Tatarkiewicz
  30. Jerzy Turowicz
  31. Melchior Wańkowicz
  32. Adam Ważyk
  33. Kazimierz Wyka
  34. Jerzy Zagórski
http://pl.wikipedia.org/wiki/List_34

Za dzisiejszą notatkę dziękujemy Ani z bloga Czytanki Anki:

środa, 16 listopada 2011

Odcinek 147: Józef Piłsudski, 1918 rok

Telegram Józefa Piłsudskiego zawiadamiający prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz rządy: angielski, francuski, włoski, japoński, niemiecki oraz rządy wszystkich państw wojujących i neutralnych o powstaniu państwa polskiego

Warszawa, 16 listopada 1918 roku
Jako wódz naczelny armii polskiej, pragnę notyfikować rządom i narodom wojującym i neutralnym istnienie państwa polskiego niepodległego, obejmującego wszystkie ziemie zjednoczonej Polski.
Sytuacja polityczna w Polsce i jarzmo okupacji nie pozwoliły dotychczas narodowi polskiemu wypowiedzieć się swobodnie o swym losie. Dzięki zmianom, które nastąpiły wskutek świetnych zwycięstw armii sprzymierzonych – wznowienie niepodległości i suwerenności Polski staje się odtąd faktem dokonanym.
Państwo polskie powstaje z woli całego narodu i opiera się na podstawach demokratycznych. Rząd Polski zastąpi panowanie przemocy, która przez sto czterdzieści lat ciążyła nad losami Polski – przez ustrój, zbudowany na porządku i sprawiedliwości.
Opierając się na armii polskiej pod moją komendą, mam nadzieję, że odtąd żadna armia obca nie wkroczy do Polski, nim nie wyrazimy w tej sprawie formalnej woli naszej.
Jestem przekonany, że potężne demokracje Zachodu udzielą swej pomocy i braterskiego poparcia Polskiej Rzeczypospolitej odrodzonej i niepodległej.
Wódz naczelny         Za ministra spraw zagranicznych
J. Piłsudski.                             T. Filipowicz.
Rozbrajanie Niemców w Warszawie w listopadzie 1918 roku,
mal. Stanisław Bagiński, 1939 rok.

Cyt. za: Jerzy Borowiec, Od Sarajewa do Hiroszimy 1914–1945, Adam 1992, s. 18.

niedziela, 6 listopada 2011

Odcinek 137: Pomarańczowa Alternatywa, 1988 rok

Ulotka wydana przez Pomarańczową Alternatywę

6 listopada 1988 roku
ПРАВДА nas wyzwoli
TOWARZYSZE!!!
Dzień wybuchu Wielkiej Proletariackiej Rewolucji Październikowej jest dniem Wielkiego Wydarzenia. Obecnie Święto Rewolucji nie ma swojej wigilii.
Towarzysze, czas przełamać bierność mas ludowych!  Zacznijmy obchodzić Wigilię Rewolucji Październikowej. Zbierzmy sia  już 6 listopada w piątek o godzinie  16,  na ul. Świdnickiej  pod "zegarem historii".
Towarzyszu, ubierz się  odświętnie, na czerwono. Załóż czerwone buty,  czerwoną czapkę,  szalik.  Jeżeli nie dysponujesz nawet czerwoną opaską lub innymi elementami garderoby, pożycz od sąsiadki czerwoną torebkę. W ostateczności z braku czerwonej flagi,  pomaluj na czerwono końce palców.  Jeżeli nie masz nic czerwonego, możesz kupić czerwoną bagietkę z keczupem. My czerwoni (czerwone  twarze,  włosy, spodnie i usta) zgrupujmy się tego dnia pod zegarem ok. godziny 16.
SPOTKAJMY SIĘ TOWARZYSZE NA WIECU KU CZCI REWOLUCJI!!!
IDEA I PRAKTYKA LENINA I TROCKIEGO WIECZNIE ŻYWA!!!
RADA KOMISARZY LUDOWYCH
Przyprowadź swego psa - o godz. 16.15 pod zegarem odbędzie się wystawa psów rasowych i nierasowych pod hasłem "Psy na rzecz rewolucji". Czerwone kokardy przy smyczy mile widziane.
Hau!  Hau! 
Zakończenia święta odbędzie się w Barze Barbara, gdzie uczestnicy wiecu spożyją z jednej miski wigilijny barszcz czerwony oraz inne stosowne potrawy.


Fragment meldunku naczelnika Wydziału Śledczego SUSW płk. Adama Adamskiego, dotyczący happeningu pod hasłem ,,Rocznica Rewolucji Październikowej", tajne
Szyfrogram
Wydział Inspekcji Biura Śledczego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych
Dnia 7 bm. w godz[inach] 15.00—16.00 w Warszawie w Pasażu Śródmiejskim w po­bliżu Domu Towarowego „Sawa" zatrzymano: [lista nazwisk]
Ww. uczestniczyli w happeningu z okazji „Rocznicy Rewolucji Październikowej", zorganizowanym przez nieformalne ugrupowania młodzieżowe. Wznosili okrzyki, m.in. takie jak: „Jesteśmy mali ale czerwoni", rozpowszechniali wśród przechodniów ulotki zatytułowane „Instrukcja Obsługi" oraz zdjęcia Włodzimierza Lenina. Wymachiwali czerwonymi flagami, strzelali z „korkowców". Część uczestników występowała w te­atralnych strojach postaci historycznych, w tym m.in. carycy Katarzyny Wielkiej, cara Aleksandra II itp.
Wszystkie ww. osoby zwolniono, nieletnich przekazując rodzicom bądź opiekunom. Sprawy dot[yczące] nieletnich zostaną przekazane Zespołom ds. Nieletnich DUSW, właściwych dla miejsca zamieszkania. Decyzje dotyczące pozostałych osób podjęte zo­staną w późniejszym terminie. [...]
W czynnościach związanych z zatrzymanymi uczestniczyli funkcjonariusze Wydzia­łu Śledczego SUSW. [...]
Naczelnik Wydziału Śledczego
SUSW w Warszawie
płk mgr Adam Adamski
„Wszyscy proletariusze bądźcie piękni! Pomarańczowa Alternatywa w dokumentach aparatu represji PRL (1987-1989)”, wstęp, wybór i oprac. Joanna Dardzińska, Krzysztof Dolata, Instytut Pamięci Narodowej 2011, s. 194-195. 
Happening Pomarańczowej Alternatywy w Warszawie, 1990 rok.